سرعت پرس– این سایت در همان ابتدا به سیاست رژیم آن زمان در تولید یک خودروى ملى پرداخته و نوشته است: فارغ از اینکه امیر عباس هویدا (نخست وزیر وقت آن دوران) چه کرد و چه نکرد؟! باید او را یکی از اصلی‌ترین مروجان پیکان دانست. جمله معروف او: «به امید روزی که هر ایرانی یک پیکان داشته باشد» این خودرو را به نوعى وارد فرهنگ و زندگی ایرانی کرد، حضوری که تا به امروز ادامه داشته است. یک روزنامه‌نگار با اشاره به تاثیر پیکان در عمق زندگی ایرانیان به درستی نوشته است: «اگر نویسندگان نامدار آمریکایی فالکنر و سالینجر، در قصه‌های خود نام خودروی کرایسلر را جاودانه کردند، اگر ادبیات معاصر فرانسه بر دوش رنو و سیتروئن گذاشته شد و اگر سینمای واقعگرای ایتالیا بدون فیات و وسپا معنی نداشت، اگر همه جهان، آلمان را بیش از هر چیز به فولکس واگن و بنز می‌شناسند، در ایران نیز پیکان در فرهنگ عمومی، ادبیات و هنر، جانی همیشگی بخشید. این تلقی البته پس از پیروزی انقلاب نیز ادامه یافت و پیکان در هنر، ادبیات و سینما نیز جای خود را از دست نداد. در عرصه سینما احتمالا دو فیلم به یادماندنی «هامون» به کارگردانی داریوش مهرجویی و بازی درخشان زنده‌یاد خسرو شکیبایی و یا «زرد قناری» به کارگردانی رخشان بنی‌‌اعتماد و بازی مهدی هاشمی، گلاب آدینه و زنده‌یاد منوچهر حامدی را به خاطر دارید؟حضور پیکان در هر دو فیلم -که در زمان خود نقطه عطفی در سینمای ایران بودند- محوری و پررنگ است. در هامون با روشنفکری پیکان سوارى مواجهیم و در زرد قناری نیز اتفاقا «پیکان زرد قناری» بهانه اى براى به تصویر کشیدن مهاجرت خانواده متضرر از شهر به روستاست.
امروزه می‌دانیم که «پیکان» برای ما ایرانیان چیزی فراتر از یک خودرو است. وسیله‌ای که تاثیرات بسیاری بر بخش‌های صنعت؛ اقتصاد و فرهنگ ما بجای گذاشته است.
اگرچه طراحی خودروى پیکان را یکی از زیرمجموعه‌های کارخانه‌ی روتس انگلیس انجام داده بود، اما پیکان تولیدی در ایران یکسره کپی و برداشت از مدل انگلیسی نبود و مهندسان و طراحان ایرانی نیز در همان آغاز دگرگونی‌هایی در طراحی آن پدید آوردند و آن را با سلیقه و پسند ایرانیان سازگار کردند. برای نمونه هم مى توان به طراحی سپر، داشبورد، فرمان و حتی تُودوزی آن اشاره نمود که توسط مهندسان و طراحان ایرانی انجام گرفته بودند. همه‌ی سر کارگران و مهندسان کارخانه نیز ایرانی بودند. از این‌رو، تبلیغ فروش پیکان که آن را «ثمره‌ی نبوغ مهندسین و دسترنج کارگران ایرانی» دانسته بودند، سخن بی‌راهی نبود و حقیقت داشت. نسخه ایرانى این خودرو در آن دوران به روسیه صادر شد و در کشورهایى چون مصر نیز سایت تولیدى داشت. برای خط مونتاژ و ساخت پیکان نیز گنجایش سالانه ۲۵ هزار دستگاه در نظر گرفته بودند و با همین شمار از تولید، کار خود را آغاز کرد. کارگران در دو زمان کاری (شیفت) خودروها را تولید و مونتاژ می‌کردند و می‌کوشیدند خط تولید را هرچه بیشتر افزایش دهند و به مرز صد هزار خودرو در سال برسانند.
البته بررسی وجوه و تاثیرات مختلف پیکان در جامعه ایرانی نیاز به کارشناسی بیشترى دارد و اندیشکده خودرو با همراهی تعدادی از سازمان ها و مراکز در نظر دارد ضمن دعوت از متخصصان نخستین «کنگره ملی پیکان» را برگزاری نماید. منتظر خبرهای تکمیلی باشید.
منبع: وب سایت اندیشکده خودرو:
لینک کوتاه مقاله: https://soratpress.ir/?p=22592
